20 weken preggers | Mijn ervaring tot nu toe

Ik heb er even over zitten twijfelen of ik überhaupt wel over mijn zwangerschap wilde bloggen maar tot nu toe heb ik zelf zoveel gehad aan de zwangere bloggers die dat wel doen, dat ik ook mijn steentje bij wilde dragen aan preggo-land. Soms helpt het namelijk écht om de verhalen en ervaringen van andere mommy’s en mommy to be’s te lezen.

20 weken

Onderhand ben ik (morgen officieel) alweer 20 weken zwanger. De weken zijn echt voorbij gevlogen. De eerste 12 weken duurde voor mij persoonlijk echt niet te doen zo lang, maar sindsdien vliegt het echt voorbij. We waren ook best vroeg met het vertellen aan de buitenwereld. Al met 9 weken. Dit hebben wij om meerdere redenen gedaan. 1 daarvan is dat ik het volste vertrouwen heb gehad in God. Ik geloof gewoon met mijn hele hart en wezen dat Hij dit kind aan ons heeft gegeven en ik leg dan ook al mijn vertrouwen in Hem en ook de verdere verloop van mijn zwangerschap. 2e voornaamste reden is dat ik gewoon echt mijn mond niet kon houden. Ik was zo ontzettend blij dat ik mijn vreugde wilde delen met de buitenwereld. Ook kreeg ik al snel een buikje waardoor het verbergen daarvan steeds moeilijker werd. Dit was niet al de baby maar wel mijn ontzettend opgeblazen darmen.

Niet misselijk

Ik voel me echt super erg gezegend om te kunnen zeggen dat ik vrijwel niet misselijk ben geweest. De enige keren dat ik misselijk werd is als ik te lang niet had gegeten. Maar zodra ik ook maar iets at, denk aan een rijstwafel o.i.d., dan was dit direct weg. Ook was ik in de ochtend niet misselijk. Wat ik wel ontzettend had is de onbedwingbare drang om te eten, nee sorry, te vreten de eerste 3 maanden. Ik ben altijd zeer slank geweest, zo rond de 57kg, en kon alles eten zonder ook maar een gram aan te komen. Althans dat dacht ik. Nu door mijn zwangerschap kwam ik er eigenlijk achter dat ik geen goed eetpatroon had. Ik at namelijk altijd pas rond een uurtje of 10u op mijn werk, nam dan tussen 12u en 13u mijn lunch en daarna at ik vaak pas tegen het avond eten weer. Zo nu en dan in de middag nam ik wel een banaan maar daar bleef het wel bij. Ik begon dus aan mijn zwangerschap met geen reserves waardoor mijn lichaam schreeuwde om eten de hele dag! Dat verraadde mijn zwangerschap natuurlijk ook!

2e trimester

Aangekomen in het 2e trimester had ik al een behoorlijke buik maar ook mijn heupen en andere vrouwelijke vormen groeien goed mee. Gelukkig kan ik het wel hebben en ben ik best wel blij met mijn nieuwe vrouwelijke vormen. Ik ben onderhand al 10kg schoon aan de haak aangekomen. Dat vind ik mentaal soms een beetje moeilijk en krijg  wel eens te gedachten dat ik een lopende rollade ben (dat komt meer omdat mijn ondergoed ook aan een grotere maat toe is) maar dat is natuurlijk onzin. Vooral wij zwangere vrouwen moeten ons eigen hoofd vullen met positieve gedachtes! Je bent prachtig mooi vrouw, ook met je groeiende buik en alle andere onderdelen die gezellig meegroeien. Je bent uitgekozen door God om een kind te dragen en te baren en dat alleen al is een applaus waardig!

Sporten….?

Oke, ik ga heel eerlijk met jullie zijn. Ik vind sporten écht zo NIET leuk. Ik doe het ook daarom niet (natuurlijk). Maar om toch een beetje in beweging te zijn wandel ik heel veel. Zowiezo vrijwel iedere pauze op mijn werk loop ik minimaal een half uur en nu het weer wat beter word en dus ook langer licht is wil ik na het avond eten ook lekker gaan wandelen. Zo heb ik het idee dat ik toch de overtollige kilo’s iets in bedwang kan houden en uiteraard is het gewoon goed voor jezelf en de babe om te blijven bewegen.

Slapen? Wat is dat ook alweer?

Dat is eigenlijk mijn enige echte rottige zwangerschapskwaal. Ik slaap zo ontzettend licht en slecht. Ik droom ook vrijwel niet maar dat komt volgens mij omdat ik nooit echt meer in een diepe slaap terecht kom. De reden hiervan is dat wanneer ik ga slapen mijn neusvliezen opzwellen en ik dus geen adem meer krijg. Het is dus geen snot (sorry) maar het zit gewoon dicht. Zomaar. Zonder enige reden. Hier word ik dus wakker van, waardoor ik moet plassen, gefrustreerd ben en niet meer in slaap kom. Ik lig soms echt uuuuuren wakker. Naast een 40-urige baan is dit behoorlijk zwaar. Nu mijn buik ook aardige proporties aanneemt is iedere houding ook niet echt fijn meer. Ook heb ik gelezen dat je het beste niet meer op je rug kan slapen, omdat het gewicht je hoofdader kan afsluiten en dus ook niet genoeg zuurstof en voedingsstoffen bij de baby komen. Dit werkt natuurlijk ook écht niet mee omdat ik bang ben dat ik te lang op me rug lig. Slaat overigens nergens op want als je gewoon op je zij in slaap valt is het niet erg om op je rug wakker te worden. De positie waarin je in slaap valt is de positie waar je het langst in ligt.

Wat zeggen jullie? Wel of niet bloggen over mijn zwangerschap en alllll de dingen die erbij komen kijken? Let me know!!

Geef een reactie